Weltschmerz.FM

Home / ru-el

Βικτωρ Κριβουλιν. Επιλεγμενα ποιηματα

. . Βαλκανική λεύκη Μια λεύκη στα Βαλκάνια. Από χαρτί η Ανατολή. Μια εκκλησιά που έγινε τζαμί κι ανατινάχθηκε, και έφτιαξαν εκεί αναρρωτήριο και φούρνο. — Εποχή να ψήνουμε ψωμί στρατιωτικό από καλαμποκόφλουδο. Θα πω, ευρείες έχουμε σ’ αυτό προοπτικές […]

Read More

Πηλος και ουρανος…

. . Πηλός και ουρανός, λουλάκι και πηλός. Τι άλλο; Κοίτα την, σκυφτός και σιωπηλός Σαν μπέης που κρατά πολύτιμο πετράδι, Τη βίβλο του πηλού, τη λάσπη βιβλική, Τη σάπια βίβλο μας, τη γη μοναδική, Που πάντα μας πονάει, σαν […]

Read More

Οι σταμναδες σου ηταν μεγαλοι

  . . Οι σταμνάδες σου ήταν μεγάλοι, Γη της Κρήτης! Κι ας μπήκαν βαθιά Μες στο χώμα, το έργο τους πάλλει Σαν δελφίνι στην ακρογιαλιά. Είν’ η θάλασσα που ’ρχεται όταν Τα αγγεία αγγίζει το φως, Και συντρίμμια νερών […]

Read More

Δεν εγινα ακομη πατριαρχης…

. . Δεν έγινα ακόμη πατριάρχης, Με την ημισεβάσμια ηλικία Που κουβαλάω, και συχνά πυκνά Την αφεντιά μου βρίζουν υπογείως Στη γλώσσα του καπηλικού καβγά: Αυτός, αυτός! – Σαφώς, τους ησυχάζω, Μα μέσα μου καθόλου δεν αλλάζω. Σαν δεις τι […]

Read More

Πηδωντας φρυνοι σιχαμενοι…

. . Πηδώντας φρύνοι σιχαμένοι Στα χόρτα πέφτουνε εδώ. Χωρίς τον θάνατο ποτέ μου Δεν θ’ αισθανόμουν ότι ζω. Εσάς για μένα τι σας μέλλει, Χαρά και χάρη της ζωής; Ενώ εκείνος μου απαγγέλλει Ποιος είμαι εγώ επί της γης.

Read More

Φωτιες καταβροχθιζουν…

. Φωτιές καταβροχθίζουν Την άχλωρη ζωή, Κι αυτή αντί για λίθο* Το ξύλο εξυμνεί. Από το ίδιο βγήκαν, Τραχιά κι ανάλαφρα, Τα σπλάχνα της φιλύρας Κι η τράτα του ψαρά. Ενώστε τα δοκάρια, Μιλήστε μου, σφυριά, Για ξύλινα ουράνια Που είναι ελαφριά.   […]

Read More

Οτι τριζει…

. . Ότι τρίζει μες στο τζάκι, Ότι λέει η ανημποριά*, Είναι άλικο μετάξι Πεταμένο στη φωτιά. Αν τον πάτο της ζωής μου Ροκανίζουν ποντικοί, Είναι η κόρη χελιδόνι Κι έχει η βάρκα μου λυθεί. Είν’ το μαύρο το μετάξι […]

Read More

Επιστρεφω στην πολη…

. . Επιστρέφω στην πόλη δική μου, σ’ αυτή Με πρησμένους αδένες παιδιού ασθενή. Επιστρέφεις εδώ, καταπίνεις λοιπόν Τ’ ιχθυέλαιο των ποταμίσιων λαμπών. Δες το φως του Δεκέμβρη το γνώριμο που Ξεχειλίζει με πίσσα και κρόκο αυγού. . Ω, Πετρούπολη! […]

Read More

Ποσο μισω το φως…

. . Πόσο μισώ το φως Μονόχρωμων αστεριών. Χαίρε, παλιέ καημέ, Ανάστημα των ναών! Μάρμαρο υφαντό Και αραχνοειδές*, Κέντα τον ουρανό Με ελαφρές αιχμές! Νιώθω: φτεροκοπάει, Έρχεται η ώρα μου. Έτσι. Μα που θα πάει Το βέλος του έμβιου νου; […]

Read More

Βενετσιανικη ζωη

. . Η ζωή στην άγονη μακάβρια Βενετία Έγινε για μένα φωτεινή. Να τη, μ’ ένα κρύο γέλιο ατενίζει Το γλαυκό σαράβαλο γυαλί. Λεπτός αιθέρας δέρματος, γαλανές οι φλέβες, Άσπρο χιόνι, πράσινος ταφτάς. Σε κυπαρισσένια φορεία ξαπλωμένους, Ξεντύνει τους νεκρούς […]

Read More