.

.

Πόσο μισώ το φως
Μονόχρωμων αστεριών.
Χαίρε, παλιέ καημέ,
Ανάστημα των ναών!

Μάρμαρο υφαντό
Και αραχνοειδές*,
Κέντα τον ουρανό
Με ελαφρές αιχμές!

Νιώθω: φτεροκοπάει,
Έρχεται η ώρα μου.
Έτσι. Μα που θα πάει
Το βέλος του έμβιου νου;

Ίσως γυρίσω πίσω,
Έχοντας εξαντλήσει
Τον δρόμο και τον καιρό.
Δεν μπόρεσα ν’ αγαπήσω
Εκεί – και δεν έχω θάρρος
Να αγαπώ εδώ.

.


*Όπως και σε πολλά άλλα ποιήματα αυτής της περιόδου, ο Μαντελστάμ αναφέρεται στη Γοτθική αρχιτεκτονική.