.

.

Πηδώντας φρύνοι σιχαμένοι
Στα χόρτα πέφτουνε εδώ.
Χωρίς τον θάνατο ποτέ μου
Δεν θ’ αισθανόμουν ότι ζω.

Εσάς για μένα τι σας μέλλει,
Χαρά και χάρη της ζωής;
Ενώ εκείνος μου απαγγέλλει
Ποιος είμαι εγώ επί της γης.